Loading...

 

Loading...

แบ่งปันเรื่องราวชีวิตจริงจากสาวนักสู้ที่ชื่อสมหวัง จากเฟสบุค สมหวัง สั่งได้ ที่ตอนนี้เธอได้คนที่ไปทำงานแลกเงินที่ประเทศเกาหลีใต้ โดยจากกระแสข่าวคนไทยหรือแรงงานไทยในเกาหลีในมุมต่างๆที่ส่วนใหญ่มองไปในแง่ลบซะส่วนใหญ่ทั้งเรื่องหนีวีซ่าทำงาน แอบเข้าไปลักลอบทำงานแบบผิดกฏหมายจนกระทบต่อคนไทยโดนตรวจคนเข้าเมืองที่เกาหลีเข้มงวดส่งคนไทยกลับประเทศหลายหมื่นคน แต่ในอีกมุมที่ยังไม่ค่อยมีใครเห็นชีวิตจริงของแรงงานที่ไปใช้ชีวิตอยู่ที่โน่นแบบถูกต้องพวกเขามีความเป็นอยู่ยังไง จากเฟสบุคของ สมหวัง สั่งได้ สาวที่ไปใช้ชีวิตทำงานในฟาร์มเป็นแรงงานเป็นชาวนาจะเห็นเลยว่าคนที่เขาไปแบบถูกต้องนั้นมีชีวิตกันแบบไหนโดยเธอได้แชร์ประสบการณ์ชีวิตว่า

“ขยันไม่อดตาย อยากสบายต้องอดทน”จากข้อความที่ว่า “ขยันไม่อดตาย อยากสบายต้องอดทน” ยังคงใช้ได้อยู่ในทุกยุคทุกสมัย และยังเป็นข้อความเตือนใจและแรงผลักดันให้ใครต่อใครหลายๆคน ที่กำลังท้อแท้ในชีวิต ได้ลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง ซึ่งจากข้อความนี้ก็เป็นข้อพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีสำหรับ  “สมหวัง”จากเด็กบ้านนอกบ้านนา เป็นลูกชาวไร่ชาวสวนธรรมดา มีฐานะอยากจน และเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่วัย 3 ขวบ

ชีวิตในวัยเด็กของสมหวัง ไม่ได้สวยหรูหรือโรยด้วยกลีบกุหลาบหรือสุขสบาย เนื่องจากแม่คนเดียวต้องหาเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัว จึงได้ผลัดถิ่นฐานบ้านเกิดไปทำงานในเมืองเพื่อส่งเงินมาจุนเจือครอบครัว สมหวังมีตาและยายคอยสั่งสอนตักเตือน สมัยวัยเด็ก เริ่มตั้งแต่อายุ 4ขวบ ชอบอาชีพค้าขายมาแต่วัยเยาว์ ไม่เคยอายที่จะขายของ เพราะฐานะทางบ้านยากจน เก็บผักริมรั้ว มามัดขายเอง สมัยนั้น3มัดมัดใหญ่มาก 1บาท ผู้ใหญ่มักเอ็นดูเด็กๆก็จะช่วยชื้อ จะเดินขายตามหมู่บ้านกับน้องชายเก็บเงินเพื่อมาจุนเจือครอบครัว

สู้ต่อไปสาวไทย

บางครั้งอยากทานขนมหรือเห็นของเล่นและเสื้อผ้าสวยๆก็อยากได้แต่ยายก็ไม่มีตังค์ที่จะซื้อให้ต้องอดทนเพราะมีเงินน้อย ต้องรอมีคนมาบริจาคให้ ร้องเท้าจะได้ใส่ร้องเท้าข้างละสี เพราะเก็บมาใส่สลับกันถ้าข้างไหนขาดก็เก็บเปลี่ยนใส่สลับกับสีอื่น เท่ห์มาก แต่ไม่มีใครใส่ตามสมัยนั้น ส่วนชุดลำลองหรือชุดนักเรียนใช้เเล้วจากคนอื่น รอเค้าให้มาบริจาคหรือแจกฟรีบ้าง คุณยายจะเป็นคนประหยัดมากและค่อยสั่งสอนให้ประหยัดนะลูกเพราะเรามีไม่เหมือนคนอื่น ต้องขยันและเก็บหอมรอมริบนะ

ยายจะบูชาข้าวจากที่วัดมาทำขนมให้ทานประจำ เเละเป็นขนมในความทรงจำที่อร่อยมากและไม่เคยลืมรสชาตินั้นเลย ขนมที่ตำใส่ครก ที่ตำน้ำพริกเสร็จแล้วโดยไม่ล้าง เอาข้าวเหนียวลงไปโขลกแล้วใส่น้ำตาล งาขาวและงาดำคั่ว โขลกผสมกัน จนได้ที่ รสชาติที่ออกมาคือ เผ็ด หวาน หอม เปรี้ยวๆเค็มๆนิดๆ ขนมรสชาติแปลกแต่อร่อยมากๆ รสชาติที่ได้จากการตำน้ำพริกฝีมือคุณยาย คุณยายมักจะทำน้ำพริกให้ทานประจำเพราะเป็นอาหารที่เก็บไว้ทานได้นานหลายวันและประหยัด โตมาอีกหน่อยอยากเรียนหนังสือแต่ก็ไม่มีทุนการศึกษา คิดนานมากอยากเรียนอยากมีอนาคตเลยไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่วัด และความคิดก็เกิดขึ้นมาเห็นเจ้าอาวาสเดินออกมาหน้ากุฐิวัด อยากเรียนเลยไปขอยืมเงินหลวงพ่อ แต่ท่านเมตตาและสงสาร ท่านเลยบอกว่างั้นเอางี้ มาทำความสะอาดวัด เดียวหลวงพ่อให้ตังค์ค่าขนมไปโรงเรียน หลวงพ่อท่านเมตตาสมหวังมาโดยตลอดท่านส่งเสียสมหวังให้มีอนาคต ได้เรียนหนังสือ ส่งเสียจนถึงมหาลัยปี 2 ท่านคอยบ่มเพาะเเละค่อยสั่งสอน ให้ขนมและทุนการศึกษา แต่ก็ให้ตามกำลังไม่ได้มาก และมีผู้ใหญ่อีกท่านที่มารับช่วงขอส่งเสียต่อจากท่านอีกจนสมหวังเรียนจบ

ในช่วงเรียนตั้งแต่ในวัยเด็กสมหวังจะพยายามหาเงิน ไม่ว่าจะเป็นงานพาร์ทไทม์ เป็นพนักงานขายในห้าง เก็บลูกกอล์ฟ หรือล้างจานจนเป็นหวัดตลอดเพราะอยู่กับน้ำทั้งวัน พนักงานเสิร์ฟอาหารตามร้านอาหาร เพราะจะได้อาหารที่เหลือมาทานด้วย หรือขายน้ำพริกกับผักต้มที่เคยขาย คุณยายมักจะตำน้ำพริกใส่กระเป๋าให้หลาน ห่อข้าวไปโรงเรียน จนจบม.ปลาย เพราะไม่มีเงินมากที่จะไปนั่งทานอาหารกลางวันเหมือนคนอื่นๆแต่สมหวังก็มักจะแบ่งขายด้วย เพราะถ้าใครได้ทานแล้วมักจะติดใจขอซื้อ

เลยบอกยายให้ทำมาให้จึงลองขาย น้ำพริกธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา เพราะปรุงจากพลังภายในและ ปรุงด้วยใจ เป็นเสน่ห์ของความอร่อยที่คุณยายทำให้ ทานกับผักต้ม หรือข้าวสวยร้อนๆ เก็บได้นาน อร่อย ประหยัด และทานได้ทุกชนชั้น แถมมีคุณค่าทางอาหารและโภชนาการสูง

สมัยเด็กมีเพื่อนหรือผู้ใหญ่มักจะดูถูกเสมอว่า “อีเด็กวัด”อีเด็กเหลือขอ” อีลูกไม่มีพ่อ” อีคนไม่มีอันจะกิน” อยู่กับยายตาแก่ๆจะไปได้กี่น้ำ ร้องให้เสียใจท้อแท้ แต่คำดูถูกเหล่านั้นก็มักจะถูกขัดเกลาจากหลวงพ่อคอยพร่ำสอน ให้มีพลัง เราสามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้ จุดเริ่มต้นของพลังในยามที่เหนื่อยและท้อแท้ สมหวังทำงานหนัก ทำวันหนึ่งไม่ต่ำกว่า16 ชั่วโมง สารพัดงานและสมหวังไม่หยุดคิดที่จะทำงานหาเงิน

อึดและทนมากสาวไทยสู้ชีวิตในเกาหลี

 

ในที่สุดก็ตัดสินใจทำอาชีพเดิมที่รัก มาขายน้ำพริกเหมือนเดิมจร้า สูตรคุณยาย แรกๆใส่ถุงขาย และมาพัฒนาใส่กระปุก แรกๆทำมา 25,000 กระปุก 9 วันขายหมดเกรี้ยง ดีใจและภูมิใจมากๆไม่ใช่น้ำพริกที่อร่อยเพียงอย่างเดียว แต่ทำให้เรามีรายได้เข้ามาเรื่อยๆ จริงทำมาถึงปัจจุบัน สมหวังพอได้ลืมตาอ้าปาก สามารถเก็บเงินซื้อที่ดิน ได้ที่ทำมาหากิน และซื้อมาเรื่อยๆจนพอใจทั้งนี้สมหวังต้องขอกล่าวขอบพระคุณท่านที่คอยผลักดันและคอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ ไม่ว่าจะเป็นหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดป่าธรรมะเจริญและท่านที่มาอุปการะส่งเสียให้ได้ร่ำเรียนต่อจนจบ และขอบพระคุณครอบครัวและคุณยายและคุณตาที่เลี้ยงมาแบบอดบ้างมีบ้างและคอยให้กำลังแรงใจให้เดินหน้าสู้กับอุปสรรคและปัญหาหลายๆอย่างจนประสบกับความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้

และชีวิตที่ผ่านมาก็ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความขยัดอดทน ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้สมหวังย่อท้อแต่อย่างใด อุปสรรคทั้งหลายมักจะหล่อหลอมให้สมหวังกลายเป็นผู้หญิง แกร่ง เข้มแข็ง และไม่ย่อมแพ้ต่อชีวิต จนสมหวังได้พบกับปลายทางที่มีความสุข ซึ่งทุกๆสิ่งล้วนแล้วแต่มาจากความพยายาม และความอดทนของตัวเองทั้งนั้น เรามุ่งมั่นในสิ่งที่ตัวเองสนใจเพราะชอบและรัก เราจะมีความมุ่งมั่นและสามารถทำงานนั้นๆได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความลำบากเหล่านั้นเป็นวัคซีน ความอดทนที่ดีทำให้เราเผชิญโลกภายนอกได้เอง
ขอให้เด็กหรือผู้ใหญ่หลายๆท่านที่พร้อมและมีโอกาสดีๆ ในชีวิตอยู่แล้ว เป็นเด็กดี เป็นคนดี เป็นคนขยัน อดทน มีความเพียรพยายาม ไฝ่รู้ใฝ่ศึกษา เพราะคนที่ลำบากกว่าเรา มีเยอะกว่าเราอีก…Cr. สมหวัง สั่งได้..ขอบคุณข้อมูลจากเฟสบุค สมหวัง สั่งได้

เป็นกำลังใจให้สาวไทยสู้ต่อไป

Loading...
ads-yengo

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here